برای اینکه پزشک از نظر کیفری یا حقوقی مسئول شناخته شود

 

(باید رفتار او با یکی از عناوین قانونی قابل انطباق باشد. به بیان دیگر، صرف نارضایتی بیمار یا ناموفق بودن درمان، برای محکومیت پزشک کافی نیست. )

 

 یکی از مهم ‌ترین مقررات در این زمینه، ماده (۴۹۵ )قانون مجازات اسلامی است. 

 

مطابق این ماده، هرگاه پزشک در معالجات خود موجب تلف یا صدمه بدنی شود، ضامن دیه است؛ مگر اینکه ثابت شود عمل او مطابق مقررات پزشکی و موازین فنی بوده یا پیش از درمان رضایت نامه گرفته و مرتکب تقصیر نیز نشده است.  

 

بر اساس همین ماده، اگر پزشک در علم و عمل مرتکب قصور یا تقصیر نشده باشد، مسئولیتی از جهت ضمان نخواهد داشت؛ حتی اگر رضایت نیز اخذ نکرده باشد.

 (این موضوع نشان میدهد که در پرونده ‌های قصور پزشکی،صرف وقوع آسیب کافی است پزشک باید عدم تقصیر خود را احراز کند )