قانون مبارزه با قاچاق دارو در ایران  در نظام حقوقی ایران

برخورد با قاچاق دارو بر اساس «قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز» انجام می‌شوددر این قانون، دارو به عنوان یکی از کالاهای سلامت‌محور و حیاتی شناخته شده و قاچاق آن جرم سنگینی محسوب می‌شود. 

ماده ۱۸ این قانون تصریح می‌کند که هر شخصی که کالاهای ممنوعه یا مشروط به مجوز (از جمله دارو) را بدون کسب مجوزهای قانونی وارد یا توزیع کند، مرتکب قاچاق شده است.

 

 همچنین در ماده ۱۹، برای مرتکبان این جرم مجازات‌هایی از قبیل (حبس، جزای نقدی، ضبط کالا و محرومیت از فعالیت اقتصادی) پیش‌بینی شده است.

 طبق این قانون، سازمان غذا و دارو مرجع تخصصی برای تشخیص اصالت و مجاز بودن دارو است و گزارش این سازمان در بسیاری از پرونده‌ها مبنای صدور حکم قرار می‌گیرد. 

 

اگر دارو از مبادی رسمی گمرکی وارد شده باشد ولی مجوز نداشته باشد، رسیدگی معمولاً در تعزیرات حکومتی انجام می‌شود.

 

 اما اگر ورود دارو از طریق مرزهای غیررسمی یا به‌صورت عمده صورت گرفته باشد، پرونده در دادسرا و دادگاه کیفری مطرح می‌شود. 

 

 در برخی موارد نیز (گمرک جمهوری اسلامی )نقش کلیدی در شناسایی و توقیف داروهای قاچاق دارد و پس از کشف، پرونده را برای بررسی تخصصی به مراجع قضایی ارسال می‌کند. 

 

به این ترتیب، قانون‌گذار با تعیین چند مرجع نظارتی و قضایی تلاش کرده تا از ورود داروهای تقلبی و خطرناک به بازار دارویی کشور جلوگیری کند و سلامت عمومی جامعه را حفظ نماید. قانون مبارزه با قاچاق دارو در ایران به صورت کاملا جدی در دادگاه‌ها رسیدگی شده و در صورتی که اتهام فردی ثابت شود، به اشد مجازات محکوم خواهد شد. قانون مبارزه با قاچاق دارو، مواد قانونی جداگانه نیست و ذیل قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز به آن اشاره شده است